Coraz bliżej…

23 dni do wylotu, 28 do operacji… czas zaczyna biec coraz szybciej. Tyle czekaliśmy, tak się cieszyliśmy, że jest możliwość, jest światełko w tunelu, które może pozwolić naszej Antosi chodzić. A teraz?

Teraz kiedy czas ucieka z dnia na dzień coraz szybciej, zaczyna pojawiać się mnóstwo znaków zapytania, mnóstwo obaw… Nowe otoczenie, daleko od domu, rodziny, przyjaciół… A jak coś pójdzie nie tak? Czy obejdzie się bez komplikacji? Jak Antosia zniesie ból? Czy będziemy w stanie jej jakoś pomóc?

Z drugiej strony od urodzenia Antosi nie było nam łatwo… a jednak wszystkie przeciwności losu pomału udaje się pokonywać.. chyba kluczem do pokonywania tych wszystkich trudności jest bycie RAZEM. Operacje i leczenie córki również będziemy „przechodzić” wspólnie. Wspólne będziemy czekać na ten wymarzony pierwszy samodzielny krok Antosi.

Przez pierwszy, najtrudniejszy miesiąc będzie z nami również wujek Antosi – Seweryn. Wielkie dzięki za to, że jesteś z nami od samego początku i pomimo swoich spraw i obowiązków, sprawy związane z leczeniem Antosi są zawsze na pierwszym miejscu.

Trzymajcie kciuki!