Rączka Antosi – leczenie

Antosia oprócz wady nóżek ma również problem z lewą rączką. Ma w niej 8 na 22 kostki. Paluszki, które są obecne, również nie są takie jak powinny być. Krótsze, połączone. Dwa kostnie, jeden skórnie. Antosia nie ma w tej rączce chwytu.

Od urodzenia Naszej Kruszynki walczymy o to, aby jej życie było jak najsprawniejsze. Głólnie skupiliśmy się na nóżkach, aby Antosia mogła w przyszłości chodzić, może nawet biegać 🙂 Przy okazji konsultowaliśmy rączkę.

Jakiś czas temu wróciliśmy z konsultacji rączki w Hamburgu. Po niej mieliśmy trochę mętlik w głowie, ponieważ pojawiła się kolejna koncepcja leczenia (usprawnienia) rączki Antosi. Koncepcja zupełnie inna, nowa. Każdy ze specjalistów ma swój plan, a byliśmy u tych podobno najlepszych. Weekend majowy pozwolił na spokojnie przemyślenia.

Do tej pory chcieliśmy zrobić wszystko jak najszybciej, tak aby Antosia tego nie pamiętała. Jednak nie jest to takie proste. Tak jak wspominałam Antosia ma trzy paluszki połączone. Dwa z nich kostnie. Okazuje się, że w tych dwóch paluszkach jest jedno ścięgno i staw między paliczkiem, a kostką śródręcza. Zdaniem dr Habenicht’a najlepiej usunąć jeden z nich. Zostałyby wtedy jedynie dwa paluszki, 6 kostek w rączce i chwyt przypominający szczypce.

Dr Paley chce próbować „podzielić” ścięgno oraz staw i spróbować uratować trzy paluszki, jednak jest to bardzo ryzykowne i jeśli coś się nie powiedzie to dwa paluszki będą „nieużyteczne” lub będą bardzo mało sprawne 🙁

Dr Habenicht z Hamburga radzi też, aby nie operować podczas jednego leczenia trzech kończyn. Może to być zbyt obciążające dla organizmu tak małego dziecka.

Po długich rozmowach doszliśmy do wniosku, że w przyszłym roku skupimy się na leczeniu nóżek. Leczenie (próba usprawnienia rączki) z medycznego punktu widzenia nie jest niezwłoczne. Poczekamy na rezultaty leczenia nóżek.

Odnośnie rączki wiem, że zawsze będzie „inna”. Czasem spotykam się z szeptami ludzi (dzieci i dorosłych) wymieniających uwagi na temat rączki naszej Antosi. Nie są to przyjemne słowa i komentarze, ale ja już się uodporniłam. Mam nadzieję, że Antosia też będzie silna i jeszcze nie raz zadziwi sprawnością swojej „INNEJ” rączki.